Maandag 15 juli 2024
In een eerder reisverslag (https://www.wjvanderzanden.nl/node/1166) heb ik het verhaal opgeschreven over een oude vriend van mij uit Nederland, die naar Hongarije is verhuisd, daar ziek is geworden, in het ziekenhuis van het plaatsje Pincehely terecht is gekomen en daar uiteindelijk in februari 2023 overleden is. Hij is op het plaatselijke kerkhof begraven. Voordat ik naar Roemenië verder zou reizen, had ik bewust een tussen dag ingepland in Budapest. Twee dagen achter elkaar in de trein is wel erg lang. En als je aan het begin van de nacht in Budapest aan komt is het niet aantrekkelijk om dan vroeg in de ochtend weer verder te reizen naar Roemenië. Deze dag heb ik dan ook gebruikt om naar Pincehely te gaan om daar het graf van deze oude vriend op te gaan zoeken.
Tussen het station Budapest-Keleti en Pincehely rijdt normaal gesproken een intercity-trein. Vandaag waren echter alle plaatsen al uitverkocht. In Hongarije moet je in Intercity treinen een reservering hebben. Deze trein heeft naast een intercity deel ook een deel waar je zonder reservering in mee kunt rijden. Dit zijn dan wagons die over het algemeen wat ouder zijn. Het was totaal niet mogelijk om voor dit deel een kaartje te kopen. En dat was bij meerdere treinen van deze dag het geval. Blijkbaar hebben de Hongaarse spoorwegen dus ook last van materiaaltekorten. Gelukkig vertrekt er vanaf het Deli treinstation in Budapest rond 13.00 uur een stoptrein die rond 15.00 uur in Pincehely aankomt. Dit was dus een mooi alternatief voor de snellere intercity-trein.
Deze stoptrein was zoals op de volgende foto te zien is, een moderne trein die je ook in West-Europa ziet. Dit in tegenstelling tot de intercity treinen die vaak uit oudere wagons bestaan. Gezien de temperatuur (het was rond de 35 graden) was dit erg prettig. Na de 25 graden in München was het wel even wennen om nu met echt zomers weer te maken te krijgen. Aangezien ik al wist dat het erg warm zou worden, had ik een speciale UV-paraplu gekocht. Dit is een paraplu die je gewoon tegen de regen kunt gebruiken, maar die ook het UV-licht van de zon tegenhoudt. Het voordeel is ook dat je de warmte van de zon dan een stuk minder op je hoofd voelt. Dan blijft het nog steeds heel warm, omdat de lucht gewoon ontzettend heet is.
Na een treinreis van 2 uur en flink wat tussenstops kwam de trein rond 15.00 uur aan op het station van Pincehely. Als je dan vanuit de trein met airconditioning de hete lucht in stapt, voelt het alsof je tegen een muur van warmte op loopt.
Vanaf het station van Pincehely is het dan een klein kwartiertje lopen naar het kerkhof van de stad. Waar het er in grote steden als Budapest allemaal behoorlijk netjes uit ziet, zie je op het Hongaarse platteland toch al snel dat het onderhoud van de openbare ruimte niet erg goed is. Het ziet er rommelig uit, er is veel onkruid, en als je hier met een kinderwagen of rolstoel langs moet dan is het eigenlijk gewoon niet te doen.
Het kerkhof van Pincehely ligt langs een doorgaande provinciale weg. Aan de ene kant bevindt zich de spoorweg, aan de andere kant een sportveld. Dit is het gemeentelijke kerkhof. Daarnaast is er ook nog een kleinere katholieke begraafplaats naast het ziekenhuis van de stad. Ik wist gelukkig dat mijn overleden vriend op de gemeentelijke begraafplaats begraven was. Dat maakte het zoeken al een stuk makkelijker.
Wanneer je het kerkhof oploopt, zie je aan je linkerkant een groot grasveld met een kleine kapel en ligt de begraafplaats zelf aan de rechterkant. De reglementen van de begraafplaats hangen op een bord bij de ingang in het Hongaars. Er is ook een plattegrond met de plekken van de graven, maar er was geen register te vinden van wie in welk graf begraven ligt.
Omdat ik alleen wist dat hij hier begraven ligt, maar niet waar, was het vervolgens een kwestie van systematisch alle graven langslopen in de hoop, het juiste graf te vinden. Op het kerkhof liggen mensen uit allerlei periodes begraven. Oude graven uit het begin van de eeuw liggen naast houten kruizen van mensen die niet begraven zijn. Hier moet dan later nog een grafsteen op komen te liggen. Aangezien de persoon die ik zocht begin 2023 overleden is, heb ik mij eerst op de houten kruizen geconcentreerd.
Rij voor rij heb ik vervolgens de ene helft van het kerkhof afgelopen zonder iets te vinden. Op het kerkhof is ook nog een verwaarloosd monument voor waarschijnlijk Russische soldaten te vinden. Hierop staan een groot aantal Russische namen die allemaal eind 1944/begin 1945 overleden zijn.
Vervolgens wilde ik beginnen aan het tweede deel van het kerkhof. Het viel mij toen op dat er helemaal achteraan, achter de laatste rij met stenen graven enkele houten kruizen stonden. Hier ben ik naar toe gelopen. En op één van deze kruizen stond inderdaad de naam (Jan Peter Pronk) van mijn oude Nederlandse vriend. Geboren in 1944 en overleden in 2023. Het volledige verhaal (en vooral het gebrek aan hulp uit Nederland wat ertoe geleid heeft dat hij alleen in een ziekenhuis in Hongarije is overleden) is te vinden in de link aan het begin van dit reisverslag.
De verf was al een beetje van het hout aan het afgaan. Bij het graf lag verder niets, dus ik vermoed dat hier na de begrafenis verder niemand meer is geweest. Ik had dan ook een klein potje met plastic bloemen en een persoonlijke tekst meegenomen om bij het graf achter te laten zodat er toch iets persoonlijks ligt. Het is zoals ik eerder al geschreven heb een triest verhaal hoe in het huidige verenigde Europa je in een ander land in de problemen kunt komen en door de Nederlandse overheid gewoon aan je lot wordt overgelaten.
Midden op het kerkhof stond een beheerdershuisje. Op deze maandagmiddag was daar niemand aanwezig. Dat was erg jammer want dan had ik misschien nog wat meer te weten kunnen komen van hoe hij hier op het kerkhof begraven is. Dat is uiteindelijk gebeurd in april 2023. Ongeveer twee maanden na zijn overlijden. Zowel ik als een broer van deze vriend die buiten Europa woont, hebben na het overlijden op allerlei manieren contact opgenomen met het ziekenhuis in Pincehely en de gemeente hier om nadere informatie te krijgen over het moment van begraven. Op de mails is verder geen reactie gekomen. Wat achteraf erg wrang was, was dat ik in april 2023 juist in Hongarije en Slowakije was. Als ik het dus geweten had, had ik met een beperkte aanpassing van de reisplanning bij deze begrafenis kunnen zijn.
Op het kerkhof staat verder ook nog een monument met Hongaren die tussen 1939 en 1945 overleden zijn. Ik vermoed dat het soldaten zijn maar dat werd niet echt duidelijk. Alle namen op het monument zijn in elk geval in het Hongaars.
Hierna ben ik rustig teruggelopen naar het station om daar rond kwart over vijf op de trein naar Budapest te stappen. Voor deze sneltrein had ik wel een kaartje kunnen kopen. Alleen reed de speciale intercity wagon niet mee en moest iedereen dus in de oudere niet intercity wagons gaan zitten. Deze hadden geen airconditioning dus het was raampje open tijdens het rijden om nog wat verfrissing te krijgen.
Rond zeven uur was ik weer op het Keleti treinstation in Budapest. Hier heb ik nog het nodige eten en drinken gekocht voor de treinreis van de volgende dag naar Boekarest. De trein van Boedapest naar Boekarest doet er in totaal 17,5 uur over en er is geen restauratiewagen aan boord waar je onderweg eten en drinken kunt kopen. Omdat ik de volgende dag al vroeg moest vertrekken, heb ik de boodschappen nog op deze maandagavond gedaan. Dit om niet het risico te lopen dat allerlei winkels vroeg in de ochtend nog niet open zijn.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
In een eerder reisverslag (https://www.wjvanderzanden.nl/node/1166) heb ik het verhaal opgeschreven over een oude vriend van mij uit Nederland, die naar Hongarije is verhuisd, daar ziek is geworden, in het ziekenhuis van het plaatsje Pincehely terecht is gekomen en daar uiteindelijk in februari 2023 overleden is. Hij is op het plaatselijke kerkhof begraven. Voordat ik naar Roemenië verder zou reizen, had ik bewust een tussen dag ingepland in Budapest. Twee dagen achter elkaar in de trein is wel erg lang. En als je aan het begin van de nacht in Budapest aan komt is het niet aantrekkelijk om dan vroeg in de ochtend weer verder te reizen naar Roemenië. Deze dag heb ik dan ook gebruikt om naar Pincehely te gaan om daar het graf van deze oude vriend op te gaan zoeken.
Tussen het station Budapest-Keleti en Pincehely rijdt normaal gesproken een intercity-trein. Vandaag waren echter alle plaatsen al uitverkocht. In Hongarije moet je in Intercity treinen een reservering hebben. Deze trein heeft naast een intercity deel ook een deel waar je zonder reservering in mee kunt rijden. Dit zijn dan wagons die over het algemeen wat ouder zijn. Het was totaal niet mogelijk om voor dit deel een kaartje te kopen. En dat was bij meerdere treinen van deze dag het geval. Blijkbaar hebben de Hongaarse spoorwegen dus ook last van materiaaltekorten. Gelukkig vertrekt er vanaf het Deli treinstation in Budapest rond 13.00 uur een stoptrein die rond 15.00 uur in Pincehely aankomt. Dit was dus een mooi alternatief voor de snellere intercity-trein.
Deze stoptrein was zoals op de volgende foto te zien is, een moderne trein die je ook in West-Europa ziet. Dit in tegenstelling tot de intercity treinen die vaak uit oudere wagons bestaan. Gezien de temperatuur (het was rond de 35 graden) was dit erg prettig. Na de 25 graden in München was het wel even wennen om nu met echt zomers weer te maken te krijgen. Aangezien ik al wist dat het erg warm zou worden, had ik een speciale UV-paraplu gekocht. Dit is een paraplu die je gewoon tegen de regen kunt gebruiken, maar die ook het UV-licht van de zon tegenhoudt. Het voordeel is ook dat je de warmte van de zon dan een stuk minder op je hoofd voelt. Dan blijft het nog steeds heel warm, omdat de lucht gewoon ontzettend heet is.
Na een treinreis van 2 uur en flink wat tussenstops kwam de trein rond 15.00 uur aan op het station van Pincehely. Als je dan vanuit de trein met airconditioning de hete lucht in stapt, voelt het alsof je tegen een muur van warmte op loopt.
Vanaf het station van Pincehely is het dan een klein kwartiertje lopen naar het kerkhof van de stad. Waar het er in grote steden als Budapest allemaal behoorlijk netjes uit ziet, zie je op het Hongaarse platteland toch al snel dat het onderhoud van de openbare ruimte niet erg goed is. Het ziet er rommelig uit, er is veel onkruid, en als je hier met een kinderwagen of rolstoel langs moet dan is het eigenlijk gewoon niet te doen.
Het kerkhof van Pincehely ligt langs een doorgaande provinciale weg. Aan de ene kant bevindt zich de spoorweg, aan de andere kant een sportveld. Dit is het gemeentelijke kerkhof. Daarnaast is er ook nog een kleinere katholieke begraafplaats naast het ziekenhuis van de stad. Ik wist gelukkig dat mijn overleden vriend op de gemeentelijke begraafplaats begraven was. Dat maakte het zoeken al een stuk makkelijker.
Wanneer je het kerkhof oploopt, zie je aan je linkerkant een groot grasveld met een kleine kapel en ligt de begraafplaats zelf aan de rechterkant. De reglementen van de begraafplaats hangen op een bord bij de ingang in het Hongaars. Er is ook een plattegrond met de plekken van de graven, maar er was geen register te vinden van wie in welk graf begraven ligt.
Omdat ik alleen wist dat hij hier begraven ligt, maar niet waar, was het vervolgens een kwestie van systematisch alle graven langslopen in de hoop, het juiste graf te vinden. Op het kerkhof liggen mensen uit allerlei periodes begraven. Oude graven uit het begin van de eeuw liggen naast houten kruizen van mensen die niet begraven zijn. Hier moet dan later nog een grafsteen op komen te liggen. Aangezien de persoon die ik zocht begin 2023 overleden is, heb ik mij eerst op de houten kruizen geconcentreerd.
Rij voor rij heb ik vervolgens de ene helft van het kerkhof afgelopen zonder iets te vinden. Op het kerkhof is ook nog een verwaarloosd monument voor waarschijnlijk Russische soldaten te vinden. Hierop staan een groot aantal Russische namen die allemaal eind 1944/begin 1945 overleden zijn.
Vervolgens wilde ik beginnen aan het tweede deel van het kerkhof. Het viel mij toen op dat er helemaal achteraan, achter de laatste rij met stenen graven enkele houten kruizen stonden. Hier ben ik naar toe gelopen. En op één van deze kruizen stond inderdaad de naam (Jan Peter Pronk) van mijn oude Nederlandse vriend. Geboren in 1944 en overleden in 2023. Het volledige verhaal (en vooral het gebrek aan hulp uit Nederland wat ertoe geleid heeft dat hij alleen in een ziekenhuis in Hongarije is overleden) is te vinden in de link aan het begin van dit reisverslag.
De verf was al een beetje van het hout aan het afgaan. Bij het graf lag verder niets, dus ik vermoed dat hier na de begrafenis verder niemand meer is geweest. Ik had dan ook een klein potje met plastic bloemen en een persoonlijke tekst meegenomen om bij het graf achter te laten zodat er toch iets persoonlijks ligt. Het is zoals ik eerder al geschreven heb een triest verhaal hoe in het huidige verenigde Europa je in een ander land in de problemen kunt komen en door de Nederlandse overheid gewoon aan je lot wordt overgelaten.
Midden op het kerkhof stond een beheerdershuisje. Op deze maandagmiddag was daar niemand aanwezig. Dat was erg jammer want dan had ik misschien nog wat meer te weten kunnen komen van hoe hij hier op het kerkhof begraven is. Dat is uiteindelijk gebeurd in april 2023. Ongeveer twee maanden na zijn overlijden. Zowel ik als een broer van deze vriend die buiten Europa woont, hebben na het overlijden op allerlei manieren contact opgenomen met het ziekenhuis in Pincehely en de gemeente hier om nadere informatie te krijgen over het moment van begraven. Op de mails is verder geen reactie gekomen. Wat achteraf erg wrang was, was dat ik in april 2023 juist in Hongarije en Slowakije was. Als ik het dus geweten had, had ik met een beperkte aanpassing van de reisplanning bij deze begrafenis kunnen zijn.
Op het kerkhof staat verder ook nog een monument met Hongaren die tussen 1939 en 1945 overleden zijn. Ik vermoed dat het soldaten zijn maar dat werd niet echt duidelijk. Alle namen op het monument zijn in elk geval in het Hongaars.
Hierna ben ik rustig teruggelopen naar het station om daar rond kwart over vijf op de trein naar Budapest te stappen. Voor deze sneltrein had ik wel een kaartje kunnen kopen. Alleen reed de speciale intercity wagon niet mee en moest iedereen dus in de oudere niet intercity wagons gaan zitten. Deze hadden geen airconditioning dus het was raampje open tijdens het rijden om nog wat verfrissing te krijgen.
Rond zeven uur was ik weer op het Keleti treinstation in Budapest. Hier heb ik nog het nodige eten en drinken gekocht voor de treinreis van de volgende dag naar Boekarest. De trein van Boedapest naar Boekarest doet er in totaal 17,5 uur over en er is geen restauratiewagen aan boord waar je onderweg eten en drinken kunt kopen. Omdat ik de volgende dag al vroeg moest vertrekken, heb ik de boodschappen nog op deze maandagavond gedaan. Dit om niet het risico te lopen dat allerlei winkels vroeg in de ochtend nog niet open zijn.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen