Zondag 21 juli 2024
Om het parlementsgebouw in te komen moet je eerst door een veiligheidssluis waar alle personen en ook de bagage gecontroleerd worden. Daarna kun je doorlopen naar een hal waar je moest wachten tot het begin van de eigenlijke rondleiding. Hier staan een aantal informatiepanelen moet foto’s van de wijk zoals die was totdat het parlementsgebouw hier weggezet werd.
In de rondleiding die ruim een uur duurde krijg je slechts een heel klein deel (3% volgens de gids) van het gebouw te zien. Dat is echter al zo’n groot deel dat je na een tijdje al niet meer weet waar je precies in het gebouw bent. Door de enorme grootte van het gebouw zijn er ook allerlei ruimtes die gewoon leeg staan en waar verder niets mee gebeurd.
De rondleiding begon in de grote hal van het gebouw op de begane grond. Hierbij valt al meteen op dat kosten nog moeite gespaard zijn bij de bouw. Alle materialen (behalve een grote houten poort bij de ingang) komen uit Roemenië. De volledige marmerproductie van het land is jarenlang naar dit gebouw gegaan. En dat terwijl de bevolking in deze periode in diepe armoede leefde.
Via een enorme trap kom je op de eerste verdieping uit. Dit is het deel van het gebouw waar nu de Roemeense Senaat gevestigd is. De bouw is gestart in 1984 en afgerond in 1997. Na de val van het communisme is besloten om het gebouw toch te voltooien. Uit berekeningen was gebleken dat afbreken duurder zou zijn dan afbouwen.
Overal zie je de enorme massaliteit van het gebouw. Brede gangen, hoge plafonds en rode tapijten liggen op allerlei plaatsen.
Hier bevinden zich een aantal zalen die gebruikt worden voor vergaderingen door commissies van de Roemeense senaat. Het gebouw heeft geen airconditioning maar alleen natuurlijke ventilatie. De reden was dat Ceausescu bang was dat ze iets in de airconditioning zouden doen waardoor hij vergiftigd zou worden. Zeker aan het eind van zijn leven was hij compleet paranoia.
Hieronder nog een foto van een andere commissiezaal. Wat opnieuw opvalt is de enorme grootte van de zaal en alle versieringen die in de muren zijn aangebracht. Het verhaal gaat dat Donald Trump in de jaren ’90 van de vorige eeuw het gebouw wilde kopen maar dat het simpelweg niet mogelijk was om een prijs te bepalen omdat niet te achterhalen is wat de bouw gekost heeft.
De volgende foto is genomen van het plafond van een commissiezaal. Hier zijn de openingen te zien van het systeem van natuurlijke ventilatie.
De rondleiding ging verder door lange gangen, we gingen weer een trap op en kwamen in een andere enorme hal uit. Het is er vooral leeg en dat maakt het gebouw dat al groter is nog groter.
De laatste ruimte die we te zien kregen is de zaal waar de Senaat van Roemenië nu vergaderd. Daarna werden we door de gids weer begeleid naar de uitgang. Dat is wel fijn want het is een gebouw waar je snel kunt verdwalen. Het gebouw wordt ook verhuurd voor het houden van congressen om nog wat van de kosten terug te verdienen.
Aan de buitenkant stonden er op een aantal plekken steigers die gebruikt werden om de muren weer op te knappen. Dit is een gebouw waar altijd aan gewerkt wordt. Als je helemaal rond bent met opknappen kun je weer opnieuw beginnen.
Nadat de rondleiding klaar was, ben ik weer teruggegaan naar het centraal station van de stad. Dit is ook een groot complex wat echt nog een onderhoudsbuurt nodig heeft. Het zit er vooral grauw uit. Veel betonnen vloeren en nog niet de moderne voorzieningen die je in West-Europa heeft, maar dat heeft ook juist wel weer zijn charme. Het is hier allemaal nog een stuk minder opgeruimd en aangeharkt dan in andere delen van Europa. Op een bord in de grote gang van het station hangt een overzicht van alle directeurs die het station heeft gehad.
Op het station is het de hele dag een komen en gaan van treinen. Zo rond half 4 kwam de nachttrein uit Wenen met een kleine vertraging van rond de 15 minuten aan. Deze trein vertrekt elke avond rond 19.40 uur om de volgende dag rond 15.05 aan te komen in Boekarest.
Hierna ben ik teruggegaan naar mijn hotel in de buurt van het station om daar mijn koffer op te halen. Rond een uur of vier heb ik nog wat gegeten zodat ik in elk geval op tijd was voor de trein richting Brasov.
En hierna was het wachten bij het informatiebord totdat aangegeven zou worden vanaf welk spoor de trein naar Brasov vertrekt. Om 18.15 uur is er een rechtstreekse trein die er ongeveer 2,5 uur over doet. Dit is tegelijkertijd de nachttrein naar de Hongaarse hoofdstad Budapest. De trein heeft ook een aantal wagons met zitplaatsen en is dus ook een reguliere intercitytrein.
Rond vijf voor zes werd aangegeven dat de trein vanaf spoor 6 zou vertrokken. Iedereen die deze trein moest hebben, liep meteen die kant op. Inmiddels kwam de trein het station binnengereden en kon iedereen met zijn of haar bagage instappen.
Ook deze trein was goed bezet met reizigers dus het van tevoren reserveren is zeer aan te bevelen. Dat is echt heel handig omdat ik dit soort zaken graag goed geregeld wil hebben en niet veel tijd wil verdoen om aan het loket een kaartje te kopen met de kans dat alles is uitverkocht.
Tijdens de reis werd een tussenstap gemaakt in Sinaia. Deze plaats heb ik enkele dagen later vanuit Brasov nog bezocht. Op een gegeven moment begonnen bijna alle telefoons in de trein te piepen. Wat bleek, er was een alert verstuurd (te vergelijken met het NL Alert in Nederland) dat in Sinaia een loslopende beer was gesignaleerd. Beren zijn in Roemenië een probleem en ze vertonen zich ook in de woonwijken van verschillende steden. Het bericht is zowel in het Roemeens als Engels opgesteld.
De reis verliep verder vlot en rond kwart voor negen kwam de trein volgens de dienstregeling aan op het station van Brasov.
Als je bent uitgestapt moet je via de trap (er zijn geen liften) naar een soort tunnel die onder de sporen loopt en uitkomt in de centrale hal van het station. Rond kwart voor negen in de avond was het hier al behoorlijk rustig en waren alle winkeltjes waar je wat te eten of te drinken kon kopen al gesloten.
Het verschil in temperatuur was meteen te merken. Waar het in Boekarest nooit onder de dertig graden kwam, waren de temperaturen in Brasov achterin de twintig. Dat was in elk geval een heel stuk aangenamer. Vanaf het station was het nog maar een paar minuten lopen naar het hotel dat hier vlak naast lag.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Om het parlementsgebouw in te komen moet je eerst door een veiligheidssluis waar alle personen en ook de bagage gecontroleerd worden. Daarna kun je doorlopen naar een hal waar je moest wachten tot het begin van de eigenlijke rondleiding. Hier staan een aantal informatiepanelen moet foto’s van de wijk zoals die was totdat het parlementsgebouw hier weggezet werd.
In de rondleiding die ruim een uur duurde krijg je slechts een heel klein deel (3% volgens de gids) van het gebouw te zien. Dat is echter al zo’n groot deel dat je na een tijdje al niet meer weet waar je precies in het gebouw bent. Door de enorme grootte van het gebouw zijn er ook allerlei ruimtes die gewoon leeg staan en waar verder niets mee gebeurd.
De rondleiding begon in de grote hal van het gebouw op de begane grond. Hierbij valt al meteen op dat kosten nog moeite gespaard zijn bij de bouw. Alle materialen (behalve een grote houten poort bij de ingang) komen uit Roemenië. De volledige marmerproductie van het land is jarenlang naar dit gebouw gegaan. En dat terwijl de bevolking in deze periode in diepe armoede leefde.
Via een enorme trap kom je op de eerste verdieping uit. Dit is het deel van het gebouw waar nu de Roemeense Senaat gevestigd is. De bouw is gestart in 1984 en afgerond in 1997. Na de val van het communisme is besloten om het gebouw toch te voltooien. Uit berekeningen was gebleken dat afbreken duurder zou zijn dan afbouwen.
Overal zie je de enorme massaliteit van het gebouw. Brede gangen, hoge plafonds en rode tapijten liggen op allerlei plaatsen.
Hier bevinden zich een aantal zalen die gebruikt worden voor vergaderingen door commissies van de Roemeense senaat. Het gebouw heeft geen airconditioning maar alleen natuurlijke ventilatie. De reden was dat Ceausescu bang was dat ze iets in de airconditioning zouden doen waardoor hij vergiftigd zou worden. Zeker aan het eind van zijn leven was hij compleet paranoia.
Hieronder nog een foto van een andere commissiezaal. Wat opnieuw opvalt is de enorme grootte van de zaal en alle versieringen die in de muren zijn aangebracht. Het verhaal gaat dat Donald Trump in de jaren ’90 van de vorige eeuw het gebouw wilde kopen maar dat het simpelweg niet mogelijk was om een prijs te bepalen omdat niet te achterhalen is wat de bouw gekost heeft.
De volgende foto is genomen van het plafond van een commissiezaal. Hier zijn de openingen te zien van het systeem van natuurlijke ventilatie.
De rondleiding ging verder door lange gangen, we gingen weer een trap op en kwamen in een andere enorme hal uit. Het is er vooral leeg en dat maakt het gebouw dat al groter is nog groter.
De laatste ruimte die we te zien kregen is de zaal waar de Senaat van Roemenië nu vergaderd. Daarna werden we door de gids weer begeleid naar de uitgang. Dat is wel fijn want het is een gebouw waar je snel kunt verdwalen. Het gebouw wordt ook verhuurd voor het houden van congressen om nog wat van de kosten terug te verdienen.
Aan de buitenkant stonden er op een aantal plekken steigers die gebruikt werden om de muren weer op te knappen. Dit is een gebouw waar altijd aan gewerkt wordt. Als je helemaal rond bent met opknappen kun je weer opnieuw beginnen.
Nadat de rondleiding klaar was, ben ik weer teruggegaan naar het centraal station van de stad. Dit is ook een groot complex wat echt nog een onderhoudsbuurt nodig heeft. Het zit er vooral grauw uit. Veel betonnen vloeren en nog niet de moderne voorzieningen die je in West-Europa heeft, maar dat heeft ook juist wel weer zijn charme. Het is hier allemaal nog een stuk minder opgeruimd en aangeharkt dan in andere delen van Europa. Op een bord in de grote gang van het station hangt een overzicht van alle directeurs die het station heeft gehad.
Op het station is het de hele dag een komen en gaan van treinen. Zo rond half 4 kwam de nachttrein uit Wenen met een kleine vertraging van rond de 15 minuten aan. Deze trein vertrekt elke avond rond 19.40 uur om de volgende dag rond 15.05 aan te komen in Boekarest.
Hierna ben ik teruggegaan naar mijn hotel in de buurt van het station om daar mijn koffer op te halen. Rond een uur of vier heb ik nog wat gegeten zodat ik in elk geval op tijd was voor de trein richting Brasov.
En hierna was het wachten bij het informatiebord totdat aangegeven zou worden vanaf welk spoor de trein naar Brasov vertrekt. Om 18.15 uur is er een rechtstreekse trein die er ongeveer 2,5 uur over doet. Dit is tegelijkertijd de nachttrein naar de Hongaarse hoofdstad Budapest. De trein heeft ook een aantal wagons met zitplaatsen en is dus ook een reguliere intercitytrein.
Rond vijf voor zes werd aangegeven dat de trein vanaf spoor 6 zou vertrokken. Iedereen die deze trein moest hebben, liep meteen die kant op. Inmiddels kwam de trein het station binnengereden en kon iedereen met zijn of haar bagage instappen.
Ook deze trein was goed bezet met reizigers dus het van tevoren reserveren is zeer aan te bevelen. Dat is echt heel handig omdat ik dit soort zaken graag goed geregeld wil hebben en niet veel tijd wil verdoen om aan het loket een kaartje te kopen met de kans dat alles is uitverkocht.
Tijdens de reis werd een tussenstap gemaakt in Sinaia. Deze plaats heb ik enkele dagen later vanuit Brasov nog bezocht. Op een gegeven moment begonnen bijna alle telefoons in de trein te piepen. Wat bleek, er was een alert verstuurd (te vergelijken met het NL Alert in Nederland) dat in Sinaia een loslopende beer was gesignaleerd. Beren zijn in Roemenië een probleem en ze vertonen zich ook in de woonwijken van verschillende steden. Het bericht is zowel in het Roemeens als Engels opgesteld.
De reis verliep verder vlot en rond kwart voor negen kwam de trein volgens de dienstregeling aan op het station van Brasov.
Als je bent uitgestapt moet je via de trap (er zijn geen liften) naar een soort tunnel die onder de sporen loopt en uitkomt in de centrale hal van het station. Rond kwart voor negen in de avond was het hier al behoorlijk rustig en waren alle winkeltjes waar je wat te eten of te drinken kon kopen al gesloten.
Het verschil in temperatuur was meteen te merken. Waar het in Boekarest nooit onder de dertig graden kwam, waren de temperaturen in Brasov achterin de twintig. Dat was in elk geval een heel stuk aangenamer. Vanaf het station was het nog maar een paar minuten lopen naar het hotel dat hier vlak naast lag.
Het volgende deel van dit reisverslag is te vinden op deze pagina
Reactie toevoegen