Woensdag 2 maart 2022
Het laatste museum dat ik op deze woensdag bezocht heb is het Bröhan-Museum. Dit museum ligt vlak in de buurt van de drie andere musea waar ik ook geweest ben. Net zoals de musea Berggruen en de Sammlung Scharf-Gerstenberg gaat het ook hier weer om een van oorsprong particuliere verzameling van kunst. Het museum is in 1973 gestart toen Karl H. Bröhan in zijn villa in Berlijn-Dahlem voor het eerst zijn kunstverzameling toegankelijk maakte voor het publiek. Hij is gestart met het verzamelen van kunstwerken uit de Jugendstil. Uiteindelijk is de collectie door schenkingen in bezit gekomen van de deelstaat Berlijn en is het museum sinds 1983 in het huidige gebouw gevestigd.

Woensdag 2 maart 2022
Gedurende de ochtend van deze woensdag heb de musea Berggruen en de Sammlung Scharf-Gerstenberg bezocht. Deze musea zijn onderdeel van heel cluster van musea die in de buurt van het Slot Charlottenburg liggen. In de villa Oppenheim is het museum gevestigd dat speciaal ingaat op de geschiedenis van het stadsdeel Charlottenburg-Wilmersdorf. Het museum dat opgericht is in 1987 zit sinds 2012 in het huidige gebouw. Een flink deel van het museum bestaat uit de historische kunstcollectie van de ooit onafhankelijke stad Charlottenburg. Daarnaast is er een permanente tentoonstelling met de titel Westen, die de geschiedenis van het stadsdistrict laat zien sinds 2001.

Woensdag 2 maart 2022
In de Berlijnse wijk Charlottenburg staat het museum Berggruen. Het museum bevat de collectie van de kunstverzamelaar Heinz Berggruen. Hij gaf zijn collectie kunst in eerste instantie in bruikleen en droeg deze later over aan de Stichting Pruisisch Cultuurbezit. Zijn collectie bestaat uit meer dan 120 werken van Pablo Picasso, veel schilderijen van Paul Klee, werken van Henri Matisse en ook nog een collectie van Afrikaanse beelden. Na de dood van de kunstverzamelaar zijn nog een 2000 andere objecten uit zijn verzameling in dit museum terecht gekomen. Het museum bezit dan ook een van de grootste openbaar toegankelijke verzameling van werken van Picasso. Het oudste werk van Picasso komt uit 1897, het jongste werk uit 1972. Achteraf was ik precies op tijd, want later in het jaar 2022 is het museum gesloten voor een grote renovatie die gaat duren tot en met het jaar 2025.

Dinsdag 1 maart 2022
De “Rode Toren” is een van de vijf torens van de stad Halle. De andere vier torens bevinden zich op de “Marktkirche Unser Lieben Frauen”. De “Rode Toren” staat op de marktplaats van Halle en is gebouwd tussen 1418 en 1506. Bij de opening van de 42ste Händelfeesten in 1999 werd het nieuwe carillon bestaande uit 76 kerkklokken in werking gesteld.

Dinsdag 1 maart 2022
Nadat ik in de ochtend het Landesmuseum in Halle bezocht heb, ben ik na een korte wandeling uitgekomen op de Domplatz in Halle. Midden op deze plaats bevindt zich een bron naar het ontwerp van de kunstenaar Horst Brühmann. Rondom de bron staan een aantal beelden die de verschillende fases in het leven uitbeelden (zoals een moeder met kind maar ook een oude vrouw). De opdracht om deze bron te bouwen werd al in 1986 aan de kunstenaar verstrekt. Door financiële problemen maar ook het feit dat de bron op een van de oudste plekken van de stad kwam te staan is deze uiteindelijk pas in 2012 gerealiseerd.

Maandag 28 februari 2022
Begin 2022 was de situatie rondom corona weer redelijk gestabiliseerd. Daardoor was het mogelijk om na twee jaar het met vakantie gaan met de trein weer op te pakken. Om er tijdens de carnavalsvakantie (die midden in de verkiezingscampagne viel voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2022) even uit te zijn, ben ik met de trein een aantal dagen naar Berlijn geweest. De meest handige route is om vanuit Breda naar Deventer te gaan en daar over te stappen op een rechtstreekse intercity trein naar Berlijn. Door problemen op het Nederlandse spoor reed de intercity naar Berlijn deze dag pas vanaf het station Bad Bentheim in Duitsland. Daardoor was het handiger om nu bij Venlo de grens over te gaan en dan in Duisburg over te stappen op een Intercity Express trein naar Berlijn.

Zaterdag 23 oktober 2021
In het vorige deel van dit reisverslag ben ik geëindigd bij de gedenkplaats voor Sovjet-soldaten in de Berlijnse wijk Treptow. Deze plek ligt vlak in de buurt van de route waar vroeger de Berlijnse muur stond. Ik ben vervolgens weer verder gelopen langs de Berliner Mauerweg om uit te komen bij een monument ter nagedachtenis aan Wolfgang Glöde.

Zaterdag 23 oktober 2021
De “Berliner Mauerweg” is een wandelroute die precies loopt over de straten en paden waar vroeger de Berlijnse muur stond. De gehele route is opgedeeld in een aantal afzonderlijke wandelroutes waardoor je elke keer een stukje kunt lopen door het gebied waar de muur vroeger stond. Je begint simpelweg vanaf een punt waar de S- of de U-Bahn stopt en loopt dan een deel van de totale route totdat je weer bij een S- of U-Bahn station uitkomt. De route wordt keurig netjes aangegeven en op bepaalde plekken staat ook nadere informatie over een gebeurtenis die hier heeft plaatsgevonden of een monument dat in de omgeving van de voormalige muur staat.

Vrijdag 22 oktober 2021
De Gemaeldegalerie is een kunstmuseum in Berlijn dat beschikt over een grote collectie schilderijen van de 13de tot en met de 18de eeuw. Het museum bevindt zich in het in 1998 geopende Kulturforum. Onderdeel van dit gebouw is ook een kunstbibliotheek en een collecties bestaande uit gravures. De twee schilderijen op de onderstaande foto zijn rond 1470 gemaakt in Brugge. Linksboven is de aankondiging van de geboorte van Christus afgebeeld, linksonder de geboorte van Jezus. Het rechterschilderij laat het jongste oordeel zien.

Vrijdag 22 oktober 2021
In het vorige deel van dit reisverslag zijn verschillende kunstenaars aan bod gekomen die zowel tijdens de nazitijd als na de Tweede Wereldoorlog in Duitsland actief zijn geweest. Het Duitse Historische Museum gaat in een wisseltentoonstelling nader in op dit onderwerp. Een van deze kunstenaars was Hans Breker. Hij heeft enige tijd in de DDR gewerkt waarna hij terugging naar het westen van Duitsland. Hij was de broer van de bekende beeldhouwer Arno Breker uit de nazitijd. Voor hem was dat de reden om onder pseudoniem te werken en zo minder op te vallen. Hieronder is dan ook een brief te zien van de hoge school voor bouwkunst uit Weimar waarin dit bevestigd wordt.